Scharrelei

Ik ben een man met vele banen. Zo is het altijd al geweest. Mijn cv is divers en kent een lijst aan bedrijven waar je u tegen zegt. De vraag rijst: waar heb ik niet gewerkt? Nou, overal dus. Zo’n beetje.

Sinds een jaar of drie ga ik door het leven als vrije speer. Zeg maar gerust een kruimelaar. Zelfstandig gecombineerd met af en toe een vorm van loondienst. Meestal (zeer) tijdelijk. Zo scharrel ik precies – zeg maar gerust: verre van – genoeg bij elkaar. Het is sappelen. De oorzaken van mijn bestaan als zodanig zijn divers. Daarover leest u regelmatig, al is het soms misschien wat tussen de regels door. Gaat het nu ook verder niet om, ik wilde gewoon een inleiding met een omweg, blijkbaar. Of ik, dat is de schrijver in mij, laat ik het daar maar op houden.

Los van al dat geploeter in de marge, doe ik ook nog wat vrijwilligerswerk. Je moet toch wat met je tijd hier op deze planeet. En zo alles bij elkaar is de periode voor, tijdens en zelfs na kerst er eentje van pakketje hier, aardigheidje daar. Want zoveel ambachten, zoveel eindejaarserkenning. En dat is lief.

Zo mocht ik een flinke doos met allerlei lekkers ontvangen, via de post kreeg ik een fles bubbels toegezonden, een bloemenbon viel mij ten deel en zo nog wat leuke fratsen her en der. Mij hoor je niet klagen.
Het meest opvallende pakje dat ik vond in een schattige linnen tas vol bij elkaar gerommelde marktwaren, was een pedometer. Ik moest heel even mijn fantasie in bedwang houden, want dat wilde als een gek aan de haal met allerlei beelden waar ik het bestaan niet eens van kon vermoeden. Ik zal je de denkpatronen besparen.

Hoe dan ook: een pedometer is – zo blijkt – een nogal gangbare naam voor een stappenteller. Heel gek, maar als ik al behoefte had aan het tellen van mijn passen, dan blijft die wens nu zorgvuldig onvervuld. Zeker als het ook nog eens met dikke zwarte letter op het apparaatje staat gedrukt. Dank u, mag ik even passeren?