Handjeklap

Nog heel even enigszins in navolging van wat ik gisteren schreef. Die hele sociale media, natuurlijk, begrijpelijk. Onbegrijpelijk, maar begrip. Dat.
Maar wat ik echt niet snap – en wat ik dan ook hierbij in mijn testament laat vastleggen – is dat je via zoiets als Instagram aankondigt dat iemand is overleden. Echt. Onbegrijpelijk. Doe mij dat nooit aan, via geen enkel medium waar kapitalistisch bloed aan zit. Weet je, doe alleen maar via mond tot mond en een dubbele handjeklap. Zoiets. (En ja, dat ik hier een beetje leuk op een platform dat ook niet helemaal zuiver is dit soort dingen roep, dat moet je dan maar even archiveren bij ‘hij probeert het in ieder geval’.)

Moest ik dus aan denken toen ik van de week las dat de zanger/danser van The Prodigy is overleden. Zelfmoord trouwens, maar nog steeds hartstikke dood. En dat de toetsenist dat via Insta deelt. Wat de neuk, denk ik dan. Die gast gaat dood als gerespecteerd doe-het-zelver. Die draait zich om in zijn graf. Ik zeg je.

Sowieso was het ineens weer feest wat de doden betreft. Andy Anderson, ooit drummer van The Cure. Mark Hollis, Talk Talk. Allemaal naar de eeuwige opnamestudio. En geloof mij, daar wil je echt niet je hele hiernamaals zitten hoor. De studio. Een hel is het. Maar ja, het schijnt af en toe te moeten. Doe mij maar een brakke bootleg schuine streep live-opname. Als de energie maar goed is, dat telt. Tja, krijg dat maar aan je fans uitgelegd. Pikken ze niet. Terecht of niet, ze pikken het niet. Ze lynchen je waar je bij staat. En dat zetten ze dan op Insta, Fakebook, Twitter en al die andere ellende. Hoewel. Met mijn bekendheid zal het zo’n vaart niet lopen. Hele geruststelling.

Nou. Doei. Hieronder nog een van mijn vele favoriete Cure-liedjes. Omdat Any nu dood is, maar toen nog niet. Drumde lekker, die jongen.

“This top is the place where nobody goes, you just imagine it all.”