Op naam van

Er zijn mensen die de liefde op een specifieke dag in het jaar vieren. Dat kan. En dat kan dan weer op allerlei manieren. Persoonlijk en intiem op een geheime datum ergens in het jaar, of opgelegd door de commerciële dwangbuis tijdens een openbaar MKB-evenement. Maakt ook niet uit verder, waarom zou ik oordelen? Precies. Nergens voor nodig.

Zo vierden wij gisteren onze liefde voor de muziek – en ja, ook voor elkaar, maar het één bestaat niet zonder het ander in ons geval, hoewel we ook zonder muziek elkaar best zouden doen, vermoed ik, maar goed, ik dwaal af – in onze oefenruimte. Deze keer geen repetitie maar de start van de opnames voor ons nieuwe album. Daar zijn we de komende weken wel zoet mee, want we willen flink wat nummers vastleggen.

Nou, en omdat ik in een deelbare stemming ben, heb ik speciaal voor jullie een paar impressieve foto’s van dit heerlijk muzikaal samenzijn van ons Insta-account geplukt (hulpvaardig is mijn tweede naam: met > kun je door de foto’s heen bladeren). Hoezee!

Oh! Dat we op de terugreis tot de ontdekking kwamen dat onze meest dierbare microfoon nog op het bankje van het treinstation in Den Dolder lag en wij inmiddels bij Utrecht Overvecht waren en we daarom in blinde paniek via-via iemand konden bereiken van een vage netwerkborrel die net in het stationsgebouw aan de gang was en nog bijna net niet afgelopen en we dus enorme stinkmazzel hadden dat ze de tas met kleinood voor ons in veiligheid hadden gebracht zonder te weten wie wat of waar en dat toch deden gewoon omdat het onuitstaanbare lieve mensen zijn en dat we toen direct in de eerstvolgende trein terug zijn gestapt en buiten adem van blijheid opluchting en euforie het koffertje in de gare zwarte Vrolijk-tas teder omarmden en lieve woordjes toefluisterden – daar heb ik het misschien een andere keer nog wel over.