Om in te lijsten

Ons aller Vic heeft voor het sluiten van het jaar nog iets te zeggen. En ik schaar me grotendeels achter zijn woorden. Tussen de regels door heeft ie best iets menselijks 😉


Om in the lijsten
Zo. Huppekee. Dan ineens zitten we zomaar volop in december. De maand die volgt na het gesnor van Movember en waarin de echte baardmannen zich weer laten zien en horen. De enige echte überhippies Sint en zijn dikbuikige vriend de Kerstman. Ja, echte mannen. Ze trotseren weer en wind, beklimmen daken, rijden nog stoer op een paard en laten geen lullige remsporen achter, nee jongen: dikke vette arrensleesporen van heb ik jou daar! Vol in galop en slipstreamend brengen ze fluitend hun pakjes rond. Zelfs een winter die zich vermomt als herfst lappen ze aan hun kinky glimmende boots. Ze zijn niet te stoppen, je kunt ‘ho ho ho’ roepen wat je wilt, ze gaan door tot het bittere eind. Dat zijn nog eens Echte Mannen.

En dan, na al dat geraas van cadeautjes, kinderpret die aanstekelijk werkt op een beetje volwassene, na een buik vol van een ongetwijfeld oververhit of juist cool kerstdiner, proosten we op het nieuwe jaar. Mensen, de tijd vliegt en we kunnen niets anders dan maar gewoon meevliegen.

Ook zo’n mooi fenomeen in deze tijd van het jaar: lijstjes. Ik wilde eigenlijk heel hard gaan gillen dat ik daar dus niet aan mee doe. Standvastig zou ik zijn. Geen lijstjes, niet voor mij. Bekijk het maar met je lijstjes en overzichten van de beste foto en beste artiest tot de meest indrukwekkende onderbroek en grootste opeenhoping van doucheputjeshaar gesorteerd naar volgorde van meest interessante date. Dat soort lijstjes. Maar ik kan er geen weerstand aan bieden. Mijn ruggengraat heeft betere tijden gekend. Althans, dat wil ik graag doen geloven. Misschien is dit stukje ook geen klassiek lijstje, maar het is wel een vorm van terugblikken.Lijstjes 2

Jullie hebben het afgelopen jaar mogen meegenieten van mijn overdenkingen en sociaal gerommel in de marge. Ik mag me graag verwonderen over anderen en ik schroom niet om mijn eigen onhandigheid en gedoe stevig tegen het licht te houden. Wanneer ik daar op terugkijk, tja, dan gaat dat met zowel een glimlach als een licht ongemakkelijk gevoel. Al met al ben ik een tevreden man. Het was zelfs een redelijk tot goed jaar. Persoonlijk hoogtepunt was voor mij de beklimming van de Kilimanjaro. Ultiem dieptepunt het net niet halen van mijn diepzeeduikdiploma. Jammer, maar helaas. En verder heb ik gemerkt dat er een enorm gat in mijn bucketlist zit. Zo lek als een mandje.

Zonder gekheid: 2015 is een jaar waar we, als ik het even hemelsbreed mag zeggen, met gemengde gevoelens op zullen terugkijken. Ik hoop met alle gebeurtenissen in gedachten van harte dat 2016 meer rust in de tent brengt. Ik wens iedereen vanaf deze plek een goede kerst en een veilige jaarwisseling. Doe geen al te rare dingen, dat is namelijk zooooo 2015.

Ah, nog een gouden tip die misschien wel past bij het enigszins verminderen van de opwarming van onze lieve Moeder Aarde: maak van je verlanglijstje een verkortlijstje.

Proost!