Wossie?

We wonen in het oosten van Amsterdam. Een buurt die in de steigers staat. Letterlijk. Renovatie hier, platgooien en herbouwen daar. Nieuwe buurten worden iets verderop uit de grond gestampt. Van tijdelijke containerwoningen voor studenten, starters en nieuwkomers (zoals dat dan heet) tot patserige hotels en louche witwasketens als Harbourclubs en nagelsalons. Prima allemaal, joh. Lekker mixen en matchen die hap. Zoveel mensen, zoveel wanstaltigheid.

Van de week kregen we een vers overzicht van de jaarlijkse afvalstoffenheffing. Die gaat ieder jaar omhoog. Dit jaar met €55, een stijging van  ruim 17% ten opzichte van vorig jaar. Dat is fors. Tel daar de btw-verhoging van 3% voor dagelijkse kost bij op en de onlangs aangekondigde stijging van de energierekening, ruim €350 op jaarbasis bij modaal gebruik, en je snapt dat er hier en daar weer een broekriem wordt aangehaald. Nu had ik die al jaren geleden wegbezuinigd, maar goed. De inkomsten stijgen namelijk niet bepaald mee. Ja, er komt wel wat bij, maar dan heb je het letterlijk over centen.

Verder niet om zielig te doen, want gemiddeld heeft zo’n beetje iedereen met dit bijltje te hakken. Een bot geval, maar hakken doen we. Gezellig hoor. Alleen jammer van de bossen.

Toch, ondanks dat het allemaal bizar is wat den braaven burger door den strot wordt geduwd, viel mijn mond nog een stukkie verder open toen ik op die afvallige, stoffige brief het bedrag zag staan van wat ons schamele sociale huurwoninkje aan WOZ-waarde heeft: €192.000 (honderdtweeënnegentigduizend euro). Leven wij dan in een bescheiden kasteel? Welnee. Wij wonen samen op 36 meter in het vierkant. Een studio of eenkamerappartement, kies maar. Op twee hoog. Aan de noordkant van een kleine doodlopende straat die uitstekend dienst doet als dampgat en klankkast voor ronkende auto’s, brommers en scooters. Om maar iets te noemen. Wij kijken knus bij de overbuurtjes naar binnen. Claustrofobie is hier uitgevonden, vermoed ik. Ons huis is rijkelijk voorzien van een schimmelinfectie, ramen kunnen niet tegen elkaar open (alleen aan de straatkant hebben wij een raam), wij delen ons halletje van nog net geen 1 bij 2 met de buren die graag van zich laten horen. Ook onze berging delen wij met hen. Het trappenhuis is ranzig. Ons balkon krijgt alleen in juli en augustus tussen 8 en 9 uur ’s ochtends een reepje zon.
Ook nu wil ik niet klagerig overkomen, want we hebben een dak boven ons hoofd en ons huis is gewoon thuis, als je snapt wat ik bedoel. Allemaal tot daar aan toe. Maar dit armetierig bouwsel heeft een waarde van fukking 192.000 euro??? Waanzin. Pure, absolute waanzin.