Freestyler

Altijd leuk, voordragen. Of hoe je het noemen wilt als je voor een beker vol publiek – stevig roeren! – en dan je prozerende poëzie loslaat. Dat was afgelopen zaterdag. Bijzonder? Ja, best. Om en om met kunstenaar en dichter Ingrid Rosas uit Mexico. Ik deed drie gedichten die wat mij betreft aansloten bij haar expressieve, dynamische en abstracte werk. Extra spannend voor mij was dat het werk is dat ik deze woorden nog niet eerder had voorgedragen; toch altijd weer interessant om te merken wat dat met zowel mij als het publiek doet. Ik deel vreugdig mede dat het dik in orde was.

Nu wil je natuurlijk weten welke pareltjes ik voor de zwijnen gooide? Nou, vooruit: Tintelmoes, Slangenmens en Behelsde Vaart. Omdat ik strontlui ben, heb ik nu even geen zin in het maken van kekke linkjes naar het geschrevene. Je kunt eventueel zelf op zoek gaan in het zoekvenstertje hier ergens onder. En ja, nu ik zo’n drie a vier zinnen verder ben, had ik best alsnog linkjes kunnen maken, ik weet het. Maar waarom eigenwijs doen als het makkelijk kan? Precies. En vice versa. Dat vooral.

Belangrijkste van dit alles: het was een mooie dag in het museum. En later die middag ook nog lekker gespeeld met MANKES en als klap op de taart ook nog met de hele bubs een pizza gegeten. Blij als een kip zonder kop, ik zeg je.