Onvermijdelijk

Ja, inderdaad, het is gewoon niet te vermijden. Net als dat orkest uit Rotterdam. Maar oké, dat is weer een heel andere afslag. En ik weet al niet waar ik moet beginnen, dus dan moet ik het ook zeker mezelf niet onmogelijker maken.
Zo’n weekend dus. Vol muziek. En oké, tussendoor moest er ook worden gewerkt. Je moet toch ergens de kunsten mee bekostigen, nietwaar?

Afgelopen vrijdag trapten we met MANKES de deur naar het muzikale weekeinde in. En dat dan ook nog eens op de radio. Een live-sessie bij het programma The Basement op Compleet FM. Na zo’n avond, waarbij we dus dik aandacht kregen tijdens de twee uren uitzending, werd maar weer eens bewezen dat lokale radio zo ontzettend fijn is. Als vrijwilliger zelf jarenlang zitten klieren in de microfoon bij diverse programma’s en ook daar volop ruimte voor onafhankelijke artiesten en muziek die je nauwelijks hoort op de reguliere radio. Wil je interessante dingen ontdekken? Dan moet je echt lokaal zoeken. Of, vooruit, midden in de nacht ergens op een landelijke of regionale zender.
Al met al een zeer prettige avond gehad. Met zo goed als zeker een vervolg later dit jaar.

Op naar zaterdag. Na een vrij korte nacht ging de aandacht al snel uit naar de optredens ’s avonds. De ‘Drie van MANKES’ opnieuw op pad, maar dan Selma solo en Peter en ik aangevuld met Henk als Cradle FC. Zo gaan die dinges. Tussendoor zou jd meatyard spelen, de band waar ik nog een aantal jaren bij drumde. ’s Middags ontmoette ik de drie heren op Schiphol nadat ze de twee dagen ervoor nog Manchester en omgeving hadden bespeeld. We dronken wat en ik zorgde dat ze met chipkaart in de juiste trein terechtkwamen. Ons OV-systeem blijft voor de rakkers van het schijnbaar verenigde eiland een heus mysterie. Vervolgens zelf weer naar huis, omkleden, de leenauto ophalen en spullen inladen. Op naar Nieuwerkerk. Spelen!
Het werd een mooie avond. Van de muziek wist ik al dat ik blij zou worden, maar de uitstekende opkomst droeg daar ook zeker aan bij. Een lekkere volle bak en wat een enthousiasme; fantastisch, echt.

Ook deze keer volgde er weer een korte slaap die wreed werd verstoord door een meedogenloze wekker – er moest, zoals gezegd, ook nog worden gewerkt. Niet met enorme tegenzin, maar nog even slapen had op zich best fijn geweest. Maar oké, zondag. Letterlijk. Wat een warmte! Ook bij Checkpoint Charlie (Amsterdam) liep de temperatuur flink op. Daarom besloot de eerste act dat ze hun optreden volledig akoestisch buiten zouden doen. De muziek van Lauw leent zich er ook prima voor, geen probleem dus. Nog best handig ook, want zo konden wij – nu weer als MANKES – alvast onze spullen op het podium klaarzetten. Na ons zou jd meatyard de vroege avond afsluiten. Ondanks de dunne opkomst – gek genoeg bleken de grachten, stranden en meertjes veel meer publiek te trekken – speelden we allemaal met ziel en zaligheid. Dat was ook wel het minste wat het wel aanwezige publiek mocht verwachten. Net als de fijne plek die Checkpoint Charlie is. Ze zijn er nog, van die Berlijn-achtige places to be. Onafhankelijk, ongedwongen, open, vriendelijk en met het lef om evenementen te organiseren die een scherp of donker randje hebben. We komen er zo goed als zeker eind dit jaar weer terug. Weer of geen weer, ha!

Stiekem sloop de maandag in het vizier. Nina (ex-Cradle FC) en ik zijn samen met John (net als vroeger, toen we nog de eerste bezetting van jd meatyard vormden) nog wat gaan drinken. Zij aan het bier, ik aan de thee. Bijpraten, napraten en natuurlijk weer plannen maken. Een passend afscheid van een bomvol, maar prachtig weekend.


zaterdag 10 juni @ ’t Blok – foto’s René Mullenders

selma blok rene m
selma peelen
jdm blok rene m
jd meatyard
cradle fc