Hilarische trompet

Ondertussen is er op het peuterspeelplein een dikke ruzie aan de gang. Hillary heeft de blokken van Donald omver geschopt en Donald heeft het tekenschriftje van Hillary kapot gescheurd. Niemand die nog weet wie er begon. Ze zitten al zo lang bij de peuters. Het leek er even op dat ze allebei na generaties van geklungel eindelijk naar de kleutergroep mochten, maar het leek de schoolleiding – na een aantal avonden van verhit overleg – toch beter om ze nog een jaar of acht bij de peuters te houden. In de hoop dat ze… Ja, wat eigenlijk? Nou ja, gewoon – hoop. Was dat niet wat hun groepsgenoot uit de barakken een jaar of wat terug ook op allerlei manieren liet horen? Dat er hoop was en is? Hoop doet leven. Maar bekijk hoop dan eens vanuit vluchtelingenperspectief. Ze hopen op een beter leven, stappen in een boot en hopen dat ze de tocht overleven. Hoop doet ook sterven. Hoop. Het is slechts een woord. Het sust, houdt koest. Hoop is een leugen. Een dikke hoop stront. Veroorzaakt door het Wilde Westen en haar blinde volgelingen.

Kijk, Donald spuugt Hillary in haar gezicht. Hillary trekt Donald aan zijn haar. Donald merkt het niet eens – voor deze toupet tien anderen. Trump steekt na een poosje zijn loftrompet. Clinton claimt in onvervalst Klingon haar overwinning. Vanuit de boom op het midden van het plein ziet het blauwe vogeltje het tafereel genoegzaam aan. Dit belooft weer een mooie dag vol hekjes, trending topics en bevuilde nesten. Het vogeltje hipt vrolijk schijtend en kwetterend van tak naar tak. De tijdlijn als scheidslijn tussen hoop en vrees.