Stoffer en blik

De zon geeft stof tot nadenken
pijnigt mijn hersens
knijpt mijn ogen dicht
opent de geest alziend alwetend alsof alles ooit

Niets was ik niets word ik
een geruststellend zelfs troostrijk idee

Maar weet je, het liefst van dat alles las ik een boek
over hoe het ooit zover gekomen is
en nooit zal worden, mensenheugenis

Het liefst las ik een boek
zomaar
zonder op- of omzien
bladzijden omslaan