Casa de muñecas

Een dag thuis. Administratief gerommel, achterstallige mailtjes beantwoorden of gewoon gelijk weggooien, dingetjes regelen, vooruit denken en nieuwe plannen maken. Natuurlijk ook volop aandacht voor de persoonlijke hygiëne en het spelen van wat hele oude liedjes uit de tijd dat Cradle FC nog jong en tierig was (komende november vieren we het 25-jarig jubileum, dus hallo, ouwe!).
Oh, en een tekening gemaakt op het stuk karton dat vrouwlief vanochtend alvast heeft klaargelegd voor me. Zo weet ze zeker dat ik niet in mijn bodemloze put val vol hel en verdoemenis, getob en eindeloos voor mij uit staren naar een punt in de verte dat niet verder weg is dan de witte muur op amper een meter afstand van de bank.
Zij weet inmiddels veel beter: geef mij een taakje en ik voer ‘m uit. En dan wil ze niet dat ik een kek huishoudelijk klusje doe, want die doe ik uit mezelf, maar dat ik tijd neem voor mezelf: een creatie. Creativitijd, zo je wilt. Vaak belt ze mij op zo’n dag ook nog wel een keer op om met een uitstekende smoes (echt waar) even te checken hoe mijn spreekwoordelijke pet staat.
Zo ook vandaag. Met ook nog eens een alleraardigst bericht. Eind maart treden we namelijk met MANKES op tijdens de opening van een expositie in Leusden. Een combinatie van kunst en gedichten. En nu is er gevraagd of ik daar ook zelf nog wat gedichten wil voordragen. Volmondig ja, natuurlijk. Mooi. Kunst, muziek die wij zelf ook vooral als kunst beschouwen en gedichten die ook flink buiten de lijntjes kleuren. Maak me gek.

Dus dat. Gewoon op dinsdagmiddag in februari. Met een flauwe zon, wat wolken en een blauwe lucht daar dan weer tussendoor.