Kinderwens

Rond het middaguur vliegen kinderen uit school de straat in. Kijken niet op of om. En zo moet dat ook. Laat de wereld maar uit z’n doppen kijken.

Ik meen het. Laat die kinderen rennen in hun eigen wereld. Geef ze voorrang, laat ze gillen, schreeuwen en stoeien. Zo de weg over, het fietspad op. Voor ze het weten moeten ze de hele dag stil achter een computer zitten. Bij een kassa staan en de hele dag lief glimlachen. Dan zijn ze geen kind meer, maar een volwassene die keurig binnen de lijntjes kleurt met een huur, hypotheek, stinkauto of een studieschuld. Of dat allemaal tegelijk. Met een schijtbaan in een fabriek of fancy kantoor. Het maakt namelijk geen flikker uit, want het is nooit wat je écht met je leven zou willen. Er moet geld op de rekening, maand in, jaar uit. En dan, als het meezit, eindelijk met pensioen.
Maar ja, probeer dan nog maar eens gillend de straat op te rennen. Zit je in no-time in het gesticht.