Air BnB

Ergens in mijn hoofd rijdt een man rond in een rolstoel. Hij heeft een drankprobleem, ook dat nog. Rijden onder invloed is nooit aan te bevelen, volgens mij, maar ja: het is zijn leven, zijn rolstoel en uiteindelijk ook zijn probleem.
Hij woont in een flat zonder lift. Geen idee hoe dat dan moet met al die trappen, want het is zes hoog. En hij woont in bij zijn familie. Waarom? Het zal wel nodig zijn. Iets met interventie en mantelzorg waarschijnlijk, de neo-liberale natte droom.

Op een dag is hij er helemaal klaar mee. Hij wurmt zich met al zijn armkracht uit zijn stoel laat zich achterover van het balkon vallen. Zes hoog. Een beetje wrang misschien, maar ik vraag me dan toch af of dat wel hoog genoeg is om zeker te weten dat je het niet overleeft.

Het kan gekker. Als bij toverslag loop ik zelf ineens door het appartement van die kerel. Of nou, eigenlijk is het dus van zijn familie (nergens te bekennen trouwens) en blijkt dat ik zijn recht van inwonen heb geërfd. Dat is best een beetje een gek verhaal, toch? Maar oké, ik wil daar best wonen, waarom ook niet. Het is ruim en met uitzicht op een geinig park. Ik maak me alleen zorgen om de waterrekening, want de badkamerkraan staat open, het bad stroomt over en de hele gang staat blank. Lekker dan. Oh, en kijk, daar drijft een kunstbeen.