Hoor die zon

Iemand trok een lijn. Van links naar rechts, of van rechts naar links. Wolken in de meest fantasierijke vormen trokken er langs. De zee klotste er soms wild, soms rustig tegenaan. Met je ogen toegeknepen zag je de zon die zich er op z’n dooie gemak achter liet zakken – de voorstelling kon elk moment voorbij zijn. Behalve dan voor de schaterlachende vogels die zoals altijd overal maling aan hadden en ons verzuchtende moment stalen.